Een succesverhaaltje van 500 euro

De mensen waar ik voor het grootste deel mee te maken heb en die het hart van het project vormen zijn de huurders en de eigenaars van het familiehuis.   Zowat iedereen die daar gestrand is, heeft de sprong van zijn/haar dorpje naar de rand van de stad gezet om een beter leven op te bouwen in de stad.  Ze komen van 30km ver of van 200km of van meer dan 1000km ver, allen om te overleven en de meesten van hen met de onverwoestbare droom om vroeg of laat de grote sprong naar Europa of Amerika te wagen.
Ze komen niet in contact met ngo’s en liefdadigheidsinstellingen, alhoewel er grote fysieke en geestelijke armoede is.

Via ons werk binnen de stichting Stof en Aarde, helpen we concreet met het betalen van schoolgelden voor kinderen die naar school willen maar omwille van het geldgebrek van de ouders (soms slechts tijdelijk) niet kunnen.
We passen voortdurend bij om voedsel te kopen en we begeleiden en betalen de medische verzorging voor mensen die dringend naar een hospitaal moeten.
Maar naast de materiële bijstand helpen we om   talrijke geschillen op te lossen: tussen mijn huisgenoten en familieleden; tussen ouders en kinderen; tussen de stedelingen en de mensen die achterbleven in de dorpen en volgens de tradities leven; tussen de ‘burgers’ (Ghanezen die in Europa leven en werken) en degenen die in Ghana blijven, wachtend op hun beurt om illegaal naar Europa of Amerika af te reizen….

We helpen heel concreet mensen om een bescheiden bestaan op te bouwen, en we proberen hen te laten voelen dat het ook goed leven kan zijn in Ghana.  Met een goed doordacht en begeleid businessplan   en een microkrediet (vaak niet meer dan 1000 euro, soms slechts 500 euro) kunnen ze in Ghana iets heel kleins opbouwen.
Als ze slagen, wegen de argumenten die we hen aanreiken om in Ghana te blijven, meer door.  Als we dan zeggen dat het leven in Europa althans voor zwarten hard en zwaar en moeilijk is, en dat het niet altijd goed afloopt met hun kinderen als ze hen achterlaten en ook niet als ze hen meenemen, hebben we meer kans om gehoord te worden.

Tot slot nog dit kleine heel recente succesverhaaltje, want al tracht ik mijn werk en mijn motivatie niet te laten afhangen van meetbaar succes, toch maken die mensen die iets meer kunnen bereiken met onze hulp dan buikje rondeten, schoolgeld voor de kinderen en medische zorg, dat ik me gelukkig en warm voel.

Voor Obayaa, moeder van 2 kinderen hebben we zopas een bescheiden winkeltje (1 tafel+ stoel+ paraplu) in droge voedingswaren opgestart (5 verschillende soorten rijst, olie en allerhande blikjes tomatenpuree, sardienen en makreel) op een door haarzelf, goed uitgekozen plaats, op zo’n 30 km van Kumasi.  De winkelwaar wordt bij een groothandel in Kumasi gekocht.   Hoe verder van de stad men de waar verkoopt, hoe duurder men ze kan verkopen.
Kostprijs 500 euro.
Net zoals met de koe, klopt het niet met mijn eigen ethiek om te investeren in spierwitte geïmporteerde rijst uit de USA en Thailand die stijf staat van de pesticides en bewaarmiddelen, noch kan ik het eten van blikken gaan ondersteunen, temeer daar Ghana zelf rijst produceert, en dat er vlot verse en gerookte vis en groenten te verkrijgen zijn.
Maar de Ghanezen die geld hebben, verkiezen nu eenmaal om geïmporteerde producten te kopen.
Ik vond het een goede investering: zelfs indien de uitwerking van haar businessplan niet meteen zou aanslaan en ze kon zich niet beheersen om haar startvoorraad zelf op te eten, dan nog betekent het altijd voedsel.  Voedsel dat niet bederft en dat bovendien met de dag duurder wordt.   (Ook in de Ghana swingen de voedselprijzen razendsnel de pan uit.)
Maar kijk, toen ik vertrok had ze al een bankrekening geopend en al een heel bescheiden centje opzij gezet tegen de tijd dat de nieuwe betaling van de schoolgelden van de kinderen (4 en 2 jaar) eraan komt.
En een telefoontje vanmorgen aan Mr. Ankra Twumasi, de man die haar op eigen initiatief wat monitoort en gratis een ruimte in zijn huis ter beschikking stelt waar zij ’s nachts haar winkelwaar, tafel, stoel en paraplu kan in onderbrengen, leerde me dat ze iedere dag op haar plaatsje aanwezig is en goed verkoopt.

Advertenties